
“Ik heb eigenlijk heel weinig met Den Haag. Ik heb hier wel een paar vrienden wonen, en ik treed er natuurlijk regelmatig op. Maar de stad zelf, daar heb ik geen echte relatie mee. Waar ik wel iets mee heb, is de taal. Het platte Haags, met veel scheldwoorden, kanker en kut. Prachtig vind ik dat. Als je het niet kent, schrik je je dood als je ermee geconfronteerd wordt. Ik hou wel van die cynische, sarcastische humor zonder enige gêne. Ober, mag ik een biertje?”

“Ik mag het officieel nog niet zeggen”, zegt prof. dr. Ing, “want de officiële partijlijn is vooralsnog dat we spreken van islamisering, niet van Afrikanisering. Daar komt bij dat de leden van de Partij Voor Vrijheid, of die nu in het kabinet zitten, de gemeenteraad, de Provinciale Staten of de Senaat, hebben afgesproken één en dezelfde boodschap van vrijheid te bezigen. Dissidente of afwijkende verhalen worden zoals bekend niet op prijs gesteld. Nóg niet, want daar komt vanaf nu verandering in.”

Laatst (zwakke opening, my bad) werd ik onrustig wakker na een verwarrende droom over een ex-vriendin. Dromen over exen zijn per se verwarrende situaties. Gevoelens van empathie (ze zag er toch best lekker uit?) ontmoeten opgekropte frustraties (zoveel hield je blijkbaar ook weer niet van me, dat je het twee weken later al met een ander deed, een godverdomde BABYBOOMER notabene!) en nog opgekroptere frustraties (als je je ex, ouders, zus, broer, beste vriendin, homovriendje (streep naar keuze door) niet voor ALLE kwesties om advies had gevraagd, hadden we heeeeel misschien onze problemen zelf kunnen oplossen).

Weken geleden nodigde @MauritsJF me uit uit voor de Open Koffie. Hij noemde het aan de telefoon een Haags netwerkdingetje, gewoon gezellig lekker koffie drinken en netwerken.

Onder, naast en achter mij wordt serieus verbouwd. Niet een kleine schilderbeurt, wat hang- en sluitwerk of een riool vervangen. Nee, een grondige en grootschalige renovatie van een voormalig garagebedrijf van drie panden breed aan de gracht waaraan ik woon, tot een enorm kinderdagverblijf annex voor- en naschoolse opvang dat gezien het vloeroppervlakte makkelijk ruimte biedt aan 100 kinderen. Sinds april rijden busjes met Poolse, Bulgaarse en Nederlandse kentekens vol met Polen, Bulgaren, Marokkanen, Nederlanders, gipsplaten, gasbetonblokken en gereedschap af en aan.

Op maandag werd God om 7.00 uur wakker. Hij had er zin in. Het zou een belangrijke week worden, wist Hij. De Moeder Vader Aller Weken, zeg maar. De week waar het Allemaal mee zou beginnen. Maandag zou nog relatief eenvoudig zijn, maar naar mate de week zou vorderen, werd het werk zwaarder en complexer.




